 |
 |
 |
 |
|
Wat er met Ayla gebeurde toen ze twaalf weken oud was...
 |
 |
Dit keer laat ik mijn vrouwtje vertellen wat er met mij (Taigaro Gentle Ayla) is gebeurd, toen ik twaalf weken oud was, omdat ik het zelf een akelige periode vind, waar ik bovendien niet veel meer van af weet..........
Op woensdag 21 juli 1999, drie dagen voordat ik
(Maya, het vrouwtje van Ayla)zes weken vakantie zou krijgen, ging ik met Ayla
uit wandelen. Zoals gewoonlijk had ik speeltjes, plastic zakjes en brokjes mee
en liep onze straat uit.Ik verheugde me al een beetje wat we in de grote
vakantie allemaal met elkaar zouden ondernemen.Op datzelfde moment komt de
buurvrouw met haar Golden Retriever de oprit af.
Ayla kwispelde en wilde net zoals anders graag met een andere hond spelen.Ook de
Golden Retriever. kwispelde heftig met z’n staart. Ayla en ik liepen voor de
vierde keer alweer naar de buurhond toe. Goed voor de socialisatie dacht ik nog!
Had ik dit echter maar nooit gedaan. Na het neusje ruiken beet die Golden
Retriever. in één keer toe. Hij pakte Ayla haar hele kopje in zijn grote bek en
liet niet los, alhoewel de buurvrouw anders niet deed dan op zijn rug om slaan.
De Golden Retriever schudde haar heen en weer in zijn bek. Zijn intentie was
duidelijk. Ayla schreeuwde haar onderwerping, onderdanigheid, angst en pijn uit,
maar pas na wat een eeuwigheid in mijn ogen bleek te zijn, liet hij los.
Verlamd van schrik bleef ze enkele ogenblikken plat op haar buikje op de grond
liggen.
Toen ik haar voorzichtig optilde en bekeek, zag ik direct dat het goed mis was.
Haar linkeroogje was voor de helft naar links weggeschoten en begon direct uit
te puilen. Ook had ze een wondje bij haar rechteroor.
Ik moest zo snel mogelijk naar een dierenkliniek. De buurvrouw bracht ons
erheen, terwijl ik een gillende Ayla in de auto vasthield. In de kliniek zette
ik haar op de balie en eiste dat ze Ayla direct zouden gaan helpen. Dat gebeurde
ook.
Ayla werd meteen onderzocht door de dierenarts. Het wondje zou moeten worden
gehecht, maar was niet heel erg, maar het oogje was er slechter aan toe.
Ze heeft direct een injectie gekregen om de zwellingen te doen afnemen en ze
moest onder narcose.
Bovendien moest Ayla blijven in de kliniek.
Toen ik thuis was heb ik meteen Bauke opgebeld,
die daarna direct naar huis is gekomen.
Samen zijn we opnieuw naar de kliniek gereden. Daar kregen we van de arts te
horen, dat Ayla 50% kans had om weer te kunnen zien met het oog. Omdat ze weer
bij was gekomen, mochten we haar mee naar huis nemen. Het zag er allemaal
monsterlijk uit. We kregen doosjes met antibiotica, pijnstillers en oogzalf mee.
In de auto was ze nog erg bang en gilde
verschrikkelijk. Bauke kon haar nog maar net vasthouden.
Van het ene moment op het andere, was ons lieve Sammetje verandert van een
levenslustige ondeugende allemansvriendin in een treurig, van pijn kermend
zielig hoopje.
Als ze in de kamer rondliep hing haar kopje op de grond, evenals haar staart,
terwijl ze piepte en huilde.
Eten en zelfs drinken wilde ze niet meer.Daarom spoot ik zo nu en dan water in
haar bekje, want ze moest niet uitdrogen.
We besloten om haar maar mee naar onze slaapkamer te nemen, waar we haar goed in
de gaten konden houden.
Geslapen hebben we die nacht niet. Ze bleef maar rusteloos door de slaapkamer
strompelen en kon nergens haar plekje vinden.
Haar toestand verslechterde gedurende de nacht. Om drie uur begon ze over te
geven. Er kwamen witte belletjes/slijm uit haar bekje. Haar snoet werd alsmaar
dikker en dikker. Ook begon ze om te vallen.
Ik besloot het spoednummer van de kliniek te bellen.
We moesten de volgende morgen direct maar komen. Ze begon echter wel weer een
beetje te drinken en te eten.
We dachten dat dit een goed teken was. Wel waggelde ze en viel ze telkens om.
Eerst dachten we dat dit van de narcose zou komen, want uit eerdere Samovaria’s
hadden we gelezen, dat Sammen erg slecht over narcose kunnen.
In de kliniek zei de arts dat dit niet kon, maar dat hij bang was, dat er
misschien wel sprake zou kunnen zijn van hersenletsel. Het leek hem daarom het
beste dat Ayla aan het infuus zou gaan en beter kon blijven.
Dus moesten we ons hondje voor de tweede keer binnen vierentwintig uur
achterlaten. Ze kreeg ook direct weer een spuitje wat goed voor de hersenen zou
zijn.‘s Avonds belden we gespannen op hoe het met haar zou zijn. De arts
vertelde ons, dat ze wat rustiger was geworden en sliep. We mochten de volgende
morgen om half acht weer bellen.Toen we belden verzekerden ze ons, dat Ayla wat
opknapte, maar we mochten nog niet naar haar toe, omdat dit haar misschien wel
te veel zou opwinden. ‘s Avonds belden we weer en ze zeiden dat ze verder
opknapte.
Wel dachten ze aan hersenletsel door een hersenschudding en zagen ze dat het
oogje waarschijnlijk gedraaid was doordat er oogspiertjes waren gescheurd.Enkele
dagen later, was ze van het infuus af en omdat ze goed dronk en at, mochten we
haar ophalen.
Ze zag er erg mager uit, maar de snoet was alweer normaal. Haar oog zag er nog
raar uit.
Ze waggelde als ze wakker werd en ook zakte ze door haar linker voor- en
achterpootje.
Advies van de arts was, om haar in een prikkelarme omgeving te zetten, waar ze
goed door kon slapen en niet gestoord zou worden door evt. televisie. Ze mocht
zich niet opwinden. Dat was in het washok, alwaar ik haar vanuit het hondenluik
goed en stiekem goed in de gaten kon houden.
Wat heb ik die dagen vaak op mijn knieën gelegen zeg!
Ze moest rustig gehouden worden en veel slapen. Dan alleen had ze kans op
herstel.
Ik kon wel janken. Een pup die juist de wereld
zou moeten ontdekken en juist alles zou moeten meemaken,
moest ik in een prikkelarme omgeving houden.
Toch zag je haar langzaam opknappen gedurende die veertien dagen.Terwijl ze
eerst hele dagen sliep en zo nu en dan een kwartiertje wakker was, wilde ze
steeds langer wakker zijn en begon ook al gauw weer te spelen en uit te dagen.
Toch verzekerde de dierenarts ons om haar toch zo rustig mogelijk te houden.
Na veertien dagen mocht ze voor het eerst weer mee de straat op. Erg spannend,
want nu zou blijken wat ze er geestelijk van over had gehouden.
In eerste instantie bespeurden we niet veel. Ze wilde nog steeds met andere
hondjes spelen en ze was nog altijd onderzoekend en uitdagend.
We begonnen haar langzaam aan overal weer mee naar toe te nemen, want ze zat nog
steeds in de belangrijkste periode van haar leventje.
We gingen weer leuke dingetjes doen. Ze zakte steeds minder vaak door haar
linker voor- en achterpootje.
Het oog kwam ook weer tevoorschijn, doordat het terugdraaide. Vandaar dat de
oogspiertjes waarschijnlijk niet gescheurd waren, maar enorm uitgerekt. Ze zag
er echter nog heel weinig mee.We kregen een verwijskaart naar dhr Gutteling in
Sneek, gespecialiseerd in het oog.
Zijn conclusie was dat het oogje op zich goed was, maar dat de oorzaak in de hersenen zat van het niet kunnen zien. Haar pupil bleef groot en wilde zich niet verkleinen. Dhr. Gutteling verzekerde ons, dat het een kwestie van weken/maanden zou zijn, maar dat het volgens hem allemaal weer goed zou kunnen komen.Toen we terug liepen naar de auto, waren we voor’t eerst weer wat positief gestemd over Ayla en waren we een beetje in jubelstemming over het goede nieuws.
Deze jubelstemming heeft echter niet zo lang geduurd.........................
Toen we in Sneek, op weg naar huis, moesten
stoppen voor een auto die wilde afslaan, belandden we in een kettingbotsing. De
mensen die achter ons reden stopten ook wel, maar de vrouw die daar achter reed,
reed veel te hard, knalde op de oude mensen achter ons die op hun beurt weer op
ons botsten. Ayla zat achterin. Het was een enorme klap. Ze had lichamelijk
niets. Wij liepen op dat moment beide een Whiplash op.
Ik ben met Ayla naar een naast gelegen park gegaan, terwijl Bauke alles heeft
afgehandeld met de politie.
Onze auto kon echter niet meer rijden en we moesten met een taxi naar huis.
In de taxi begon Ayla erg te trillen. Ik heb er geen aandacht aan geschonken en
maar net gedaan alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.
Zo zie je maar weer, het loopt altijd anders dan
je in gedachten hebt.
De zes weken vakantie, waarin ik allemaal leuke dingen zou ondernemen met Ayla
en haar van alles te gaan leren, is totaal anders verlopen.Eerst die beet van
die Golden Retriever, toen haar opname in de kliniek, daarna het verplichte
herstel in de prikkelarme omgeving en tot overmaat van ramp ook nog eens
verzeild raken in een kettingbotsing.
Wat heeft ons lieve Aylaatje veel meegemaakt in die
eerste weken zeg en wat zag ze er vreselijk uit!!!!
Hoe het verder met Ayla gaat kunt u lezen in het volgende vervolgverhaal.
Klik gewoon maar op de hyperlink "Wordt vervolgd".
 |
 |
|