White Smiling Beauty

Voor de tweede keer loops en lastig gevallen worden door een "stalker"

Ayla en Anouk zijn loops Het aanlopende reutje wil wel graag naar Anouk toe... Gelukkig zit er hek er tussen, maar anders????

Op 25 april (baasjes verjaardag) werd ik (Ayla) en op 1 mei (de dag dat we zijn geboren) werd Anouk voor de tweede keer loops.
Dus moesten de broekjes weer aan.
Dit vonden wij niet erg hoor. Als het vrouwtje mij de broek had aangedaan, meldde Anouk zich altijd vrijwillig bij het vrouwtje, zodat het vrouwtje ook Anouk kon helpen met aankleden. Wel vervelend was, dat alle reuen weer op afstand gehouden moesten worden. Wel jammer, want nu konden we niet met onze vriendjes spelen.
Anouk urineert bij het uitlaten regelmatig op hoge graspollen en als ze loops is, doet ze dit nog vaker. Soms schaam ik me wel een beetje voor haar, want ze tilt haar ene poot op om te plassen. Ze lijkt dan alle hondensnoetjes nog aan toe net een reu.
Zo is het denk ik gekomen, dat op een dag, net toen we terug waren van een wandelingetje, er een hondje bij onze kennel stond.
Het dier had vast geroken dat we beide loops waren en de uitgezette reuksporen van Anouk gevolgd. Hij trilde en jankte en liep de hele tijd over de grote stenen die tussen de vijver en de kennel liggen heen en weer.
Als het kennelhek er niet was geweest, had hij ons zeker besprongen, zo in love was hij.

De baasjes wisten niet waar het reutje vandaan kwam. Op gegeven moment wilden ze wel dat hij wegging, want door het heen en weer geloop rondom de kennel, vernielde hij de planten en verloor bovendien ook nog zijn evenwicht,waardoor hij in de vijver viel. Pogingen van de baasjes om hem weg te brengen mislukten, want hij werd zelfs een beetje bijterig als hij bij ons werd weggedragen.
Gedurende een week, kwam hij elke dag om gedurende een uur zijn liefde aan ons te verklaren. Wij waren wel wat gevleid, maar we maakten ons er ook niet echt druk om.

Wel maakten de baasjes zich op een gegeven moment druk, want deze Casanova hield hen een hele nacht uit de slaap, doordat hij toen bijna de hele nacht heen en weer liep voor het kennelhek en onophoudelijk piepte, jankte en lawaai maakte.
Toen was voor hen echt de maat vol. Heel toevallig kwamen zij de andere dag te weten via een vriendje van de buurjongen, waar het hondje vandaan kwam. Casanova bleek zo’n twee kilometer verderop te wonen op een boerderij.
Nadat het vriendje beschreven had waar dit was, toog het vrouwtje met ons en Casanova er uiteraard achteraan naar de bewuste boerderij. Het leek wel een sprookje van Zwaan, kleef aan! Eerst kwam het vrouwtje, daarachter kwam ik, toen Anouk en op zo’n meter afstand het reutje. Het kostte het vrouwtje echter nog wel een aantal zweetdruppeltjes om het dier niet te dicht bij ons in de buurt te laten komen.
Aangekomen bij de eigenaar vertelde hij dat ze tot half vier in de nacht hadden gezocht om onze "vriend"op te sporen. Daarna gaf de man het reutje vervolgens een aantal fikse klappen met zijn tuinhandschoenen die hij vast had. Het vrouwtje werd toen erg boos. Casanova is darna niet weer bij ons geweest…….

Als laatste wil ik nog even vertellen dat we nog hebben meegedaan aan de clubdag van de "Kynologenclub Friesland". Jammer dat er altijd maar twee Samojeden meedoen. Dat zijn wij namelijk. Vorig jaar won Anouk het van mij en dit jaar won ik het. Eerlijk is eerlijk.
Maar het allerleukste was, dat wij eerste werden in de koppelklasse. Er deden zo’n vijftien verschillende hondenkoppeltjes mee. Wij bleven tezamen met nog twee koppeltjes over. Er waren drie plaatsen te verdelen. En Joepie de Poepie, we werden ook nog eerste!
We mochten een hele grote beker mee naar huis nemen. Thuis heeft het vrouwtje hem twee keer gevuld met brokjes en Anouk en ik mochten hem om de beurt helemaal leeg eten.

Sorry hoor, maar aan dit vervolgverhaal knauw ik nu even een einder, want ik hoor Joepie de poes buiten in de tuin miauwen. Aan haar gemiauw kan ik horen dat ze weer een muis heeft gevangen. Anouk en ik proberen haar elke keer door te blaffen en wild met onze staarten te zwaaien over te halen om de muis naar ons toe te brengen, maar tot nog toe heeft ze de muis altijd zelf nog op gegeten. Misschien dat het ons vandaag lukt!!!

Wordt vervolgd..........

Copyright © 2003 - 2009 Maya Paulusma Voor meer informatie kunt u mailen naar:

whitesmilingbeauty@planet.nl