De komst van mijn zusje Anouk naar Jelsum

Nadat ik wat was hersteld van de beet van de buurhond, de opname in de dierenkliniek, mijn verplichte verblijf veertien dagen lang in de prikkelarme omgeving en het auto-ongeluk, hadden het baasje en het vrouwtje nog een paar weekjes vakantie, om nog wat leuke dingetjes met mij te doen en mij weer wat vertrouwen te geven in de grote wereld. We speelden vaak zoek-het-speeltje, trek-maar-aan-het-knoophanddoekje, verstoppertje in het bos, balletje-balletje, apporteer-het-knuffeltje en nog veel meer leuke spelletjes.
Het maakte het vrouwtje helemaal niks uit, of het regende of niet, we deden altijd spannende dingen onderweg. Het gevolg was wel, dat ik soms een schutkleur had, als we weer in het bos waren geweest. Vandaar dat ik ook wel eens in de waterkuip moest, zodat iedereen me weer herkende als Ayla, het mooie witte hondje. We maakten veel uitstapjes.

Op een dag gingen we met de auto naar Appelscha. Toen we er aan kwamen, hoorde ik al van verre aan veel geblaf, dat er veel meer hondenvriendjes waren.Het bleek dat er een wandeling met Samojeden zou zijn. Aangezien ik toen ongeveer zes maanden was, had het vrouwtje eerst contact gehad met de organisatie, om te vragen of ik ook nog te klein was. Bespottelijk natuurlijk!
Ze stelden het vrouwtje gerust, dat ik wel mee kon, maar dat ze me moesten dragen zo nu en dan, als ik moe werd. Moe, ik? Belachelijk!!!!
Nadat de baasjes koffie met Drentsche koek hadden gehad en ik al met veel Sammen en baasjes (ongeveer dertig) kennis had gemaakt, gingen we op weg. Te gek gewoon.Het was een heel gevarieerde wandeling door bos, over hei en zandverstuivingen.
Ik probeerde de grote Sammen goed bij te houden. Sommige honden waren los en ook ik mocht het proberen, want dit hadden we thuis al zo vaak geoefend.Aangezien ik echter niets anders deed dan heen en weer hollen, omdat ik het zo leuk vond, besloot het vrouwtje om me toch maar weer aan te lijnen. Anders haalde ik niet eens de eerste kilometer. Bovendien was het die dag erg warm.
Door de hoge temperatuur hebben we een stuk van de zandverstuiving afgesneden om in het bos weer meer in de schaduw te kunnen lopen.
Daarom stopten we zo nu en dan ook om te drinken en te rusten.
Bij weer een rustpauze werden we door veel fietsers en wandelaars gepasseerd, die bij de aanblik van al die Samojeden toch even stopten en een praatje wilden maken.Op een gegeven moment waren mijn voetjes zo moe geworden, dat ze weigerden om nog één stap verder te zetten.
Ik ging daarom maar liggen, om het zo aan de baasjes duidelijk te maken.
Gelukkig zijn zij niet dom en hadden dit in de gaten, met als gevolg dat het baasje mij optilde en meedroeg. Leuk joh! Je kreeg vanuit zijn sterke armen een heel ander perspectief van de wereld. Nog leuker werd het toen ik na een tip van een andere Sammenlover op baasjes’ nek mocht hangen. Omdat dit toch ook wel een aanslag was op de nek van het baasje (vanwege de whiplash opgelopen bij het auto-ongeluk), gingen we niet de lange route, maar een verkorte route doen. Het was een prachtige dag (op het autorijden na dan)! Na de wandeling zijn we met heel veel baasjes en honden nog naar restaurant Boschlust in Appelscha gegaan, waar we met zijn allen nog wat hebben gedronken.

Maar ja, aan alles komt een einde, dus ook aan de wandeling, maar zeker ook aan de vakantie van de baasjes.
Nadat de vakantie van de baasje over was en ze naar hun werk moesten, was ik weer wat vaker alleen. Ik vond dit niet erg hoor, maar ik was toch altijd wel erg blij en enthousiast als het vrouwtje tussen de middag en na schooltijd weer thuis kwam.

Twee weekjes na de vakantie ging op een dag de telefoon. Het was Anca Molenaar (bij die mevrouw had ik immers de eerste acht weken van mijn leventje gewoond en bovendien woont mijn moeder er nog steeds.).Ze vroeg aan mijn vrouwtje of ze nog een tweede Sammetje in huis wilden hebben. Wat was nml. het geval? Mijn zevenlingzusje Anouk kon wegens omstandigheden niet bij haar huidige baasjes blijven en daarom vroeg Anca of Anouk misschien ook naar Friesland toe kon komen.
Nou ja, aangezien mijn baasjes nog nooit eerder een hondje hadden gehad, laat staan een Sammetje, laat staan twee Sammetjes moesten ze daar even over nadenken.Na een weekje zouden ze Anca terug bellen, maar na een half uurtje hadden ze de knoop al doorgehakt.
Omdat ze het leuk vonden dat ik er een vriendinnetje bij zou krijgen (na alles wat ik had meegemaakt), ik dan ook niet meer alleen zou zijn als de baasjes naar het werk waren, maar ook omdat het baasje Anouk destijds al een wereldhond vond, belde het vrouwtje de volgende dag op om te zeggen dat het door kon gaan. JIPPIEJEE!!!!!!!!!!!!!!

Ik kreeg een eigen speelkameraadje.

En zo kwam het, dat Joop en Rita Wieriks (de baasjes waar Anouk tot ongeveer haar achttiende week was), de eerstvolgende vrijdag met Anouk en haar vader Arvid naar Jelsum in Friesland reden.Zo kon ik mijn papa ook weer eens begroeten. Het was een vrolijk weerzien, maar ik wilde eigenlijk maar één ding en dat was met Anouk spelen en haar alle leuke dingen laten zien, die er in en bij het huis aanwezig waren.
We renden achter elkaar aan, rollebolden over elkaar heen en snuffelden wat af, dat eerste uurtje. Na het emotionele afscheid met Joop en Rita en mijn papa, hebben we nog wel een miljoen rondjes achter elkaar aangelopen.
Toen eindelijk al onze energie op was, gingen we elkaar eens wat rustiger bestuderen en tenslotte vielen we in een diepe slaap.
Mijn leventje veranderde die dag voorgoed, met zo’n geweldige vriendin en lieve zus in huis.
Ook de baasjes hebben geen moment spijt gehad. Sterker nog! Ze hangen nu een soort geloof aan, waarbij ze prediken dat als je één Sammetje in huis hebt, er altijd minimaal één bij moet.
Het spreekwoord: "Als er één Sam over de dam is, volgen er meer!", was dus ook hier weer van toepassing.
Toch moest Taigaro’s Golden Anouk (zoals ze officieel heet) nog wel wat dingetjes leren, die ik inmiddels al kon en had geleerd van het vrouwtje en op puppycursus.Bovendien heb ik haar even snel bijgebracht, dat ik natuurlijk als eerste in huize van Dijk was gekomen en daarom vanzelfsprekend de baas over haar zou zijn!!! Gelukkig was Anouk niet dom en pikte ze alles snel op.

Welke avonturen we met zijn tweeën beleefden die eerste weken dat we samen waren kunt u lezen in het volgende vervolgverhaal.
Klik gewoon op de hyperlink "Wordt vervolgd"!