De eerste maanden met mijn zusje Anouk.

Het eerste wat we gingen doen, toen mijn zusje Anouk bij ons was komen wonen, was dat we weer allemaal dingetjes deden die voor mij bekende kost waren, maar die Anouk allemaal nog moest meemaken en leren. Maar ook ging Anouk soms alleen met het vrouwtje mee en moest ik thuis blijven of andersom. Daar kan ik dus niet zoveel over vertellen.

De tweede dag dat ze er was gingen we meteen een autorit maken naar de vriendin van het vrouwtje. Geweldig, want er was een heel groot grasveld om op te rennen, kinderen om mee te spelen en veel nieuwe dingen om te ontdekken.
Toen we terug naar huis gingen, lag Anouk uitgeteld te slapen achter in de auto. Ik niet natuurlijk, want ik kan me gewoonweg niet meer ontspannen in de auto na het auto-ongeluk. Ik vind het altijd maar een stressy aangelegenheid.

In de weken die kwamen wilde het vrouwtje Anouk leren om los te lopen.Nu, dit ging de eerste keer al gigantisch mis.
Anouk ging er meteen vandoor en dook het Leeuwarder bos in. Niks letten op de roedelleider. Ik ging er meteen achteraan, om te zien of ze niets doms ging doen.Het vrouwtje schrok zich echter het Sammenlazerus en dacht dat ze ons nooit meer terug zou zien. Toen het vrouwtje mij riep, kwam ik maar weer uit de bosjes vandaan en ik denk dat daardoor Anouk ook maar weer tevoorschijn kwam. Ik ben tenslotte toch haar grote zus.
Het vrouwtje had nu wel in de gaten dat de zaakjes maar even anders moesten worden aangepakt.
Gelukkig is er een fietspad dicht bij ons huis, dwars door de weilanden, met sloten aan weerskanten. Een ideale mogelijkheid, om het hier komen aan te leren, niet dan? Nou nee dus! Als een echte eigenzinnige Sam gaat Anouk haar eigen gangetje.
Ze is altijd op jacht naar muisjes en andere diertjes, gaat op haar dooie gemakkie een gat graven naast het fietspad, of met haar pootjes in de sloot staan baggeren.Alles wat zij op dat moment interessant vindt, dat doet ze, maar luisteren naar het vrouwtje, no way!!!. Zelfs als we wel 200 meter van haar weggelopen waren en het vrouwtje allemaal vreemde capriolen uithaalde om haar te lokken, het hielp allemaal niet.
Zelfs als het vrouwtje zich op afstand met mij verstopte, keek ze niet op of om waar wij gebleven waren.
Ook toen het vrouwtje hier in het park in het dorp haar leerde om los te lopen, was het eerste wat ze deed, naar de dichtstbijzijnde sloot lopen, erin gaan staan en daarna als een wildebras aan de wortels van de bomen staan rukken en trekken die in het water stonden.
Het jachtinstinct van Anouk is zo sterk, zodat ze alles om haar heen vergeet. Ze heeft het vertrouwen van de baasjes dan ook al zoveel keren beschaamd, dat zij er niet meer in geloven dat ze los kan, want ze hoeft maar één haas of ander dier te zien en ze is vertrokken.

Anouk is dus helemaal verzot op water.Dat blijkt ook, als we naar de Dokkumer Ee (een grote vaart) lopen.
Ze staat het liefste in de Ee en doet dan haar uiterste best om de walskanten te onderhouden.De graspollen die aan de waterkant groeien, moeten er allemaal uit. Die gooit ze dan op de kant en daarna maak ik hier weer kleinere stukjes van. Ik pas er wel voor op om in het water te gaan. Anouk doet echter nog meer onderhoudswerk aan de Ee, want ze houdt ook de natuurlijke diepgang op peil, door flink in het water te graven. Hoe ze er na die tijd uitziet, dat kunnen jullie wel raden en ruiken. Maar als we dan weer springend en spelend door het hoge gras naar huis lopen, is ze alweer droog. Leuk vinden we het dan ook om de koeien, schapen, lammeren of paarden op stang te jagen. Maar als het vrouwtje ons dan meeneemt naar het hek om met ze te neuzen en te snuffelen deinzen we beide maar snel achteruit, want ze worden dan wel erg griezelig groot zo dichtbij. Helden op sokken noemt het vrouwtje ons dan.Ook toen we een keertje naar zee gingen, stond Anouk meteen tot haar middel in het water, terwijl ze haar uiterste best deed om een stuk drijvend zeewier te bemachtigen. Ik heb tot mijn knieën in de zee gestaan, maar dat vond ik welletjes en ver genoeg. Ik ben niet zo’n stoere als Anouk hoor, maar ik heb weer andere kwaliteiten.

Vanzelfsprekend moest Anouk ook mee naar puppycursus. Dat vond ze geweldig, in tegenstelling tot de baasjes, die niet zo gecharmeerd waren van haar geblaf en verwoede pogingen om naar elke hond te gaan die maar in de buurt was. Ze deed me zeer aan een ongeleid projectiel denken. Ze wilde het liefste met iedereen spelen. Als we dan ook los mochten, dan speelde ze met de grootste honden tot ze er bijna bij neerviel.
Als ik soms een beetje in het nauw werd gedreven door een joekel van een Deense dog, waar ik een beetje bang voor was, hielp ze mij echter altijd door die reuzenhond af te leiden, door te blaffen en door haar pootjes te duiken, waardoor hij achter haar aanging.Toen na een blijfoefening Anouk er echter net even eerder vandoor zou gaan dan toegestaan was, pakte het vrouwtje de riem nog net vast, maar doordat Anouk zo vlug als water is en erg sterk, verloor het vrouwtje haar evenwicht en kwam op de harde betonnen vloer lelijk ten val op haar knie. Hierdoor verrekte ze haar kniebanden, waardoor ze een week niet naar haar werk kon.Eigenlijk best wel leuk, want nu was ze bij ons en kregen we veel knuffels, maar ja het was natuurlijk wel jammer, dat het vrouwtje ons nu niet kon uitlaten. Na veel lessen op de hondencursus, heeft Anouk echter toch wel geleerd om meer op de baasjes te letten, dan op haar omgeving en voerde ze veel dingen naar behoren uit.

Het is omdat het op de stamboom staat, maar anders zou je niet zeggen, dat wij zussen zijn.
Een kleine analyse:

Ik heb wat met Anouk afgespeeld en we hebben ontzettend veel dingen samen met elkaar ondernomen, ook samen met de baasjes:

• Met de kinderen in de speeltuin gespeeld. Toen een meisje met Anouk liep, rukte ze zich los en ging er meteen als een Sam vandoor.
• Vaak even naar de dierenwinkel om lekkere botjes te halen. Helaas schrokken we ons wezenloos toen we oog in oog kwamen te staan met twee reigers (konden wij weten dat ze van plastic waren gemaakt).
• Stiekem de kaas van tafel afpakken en hem dan lekker opeten. Wij konden echter niet weten dat we er zo van in de diarree zouden raken. De hele kamer lag’s morgens vroeg bezaaid met diarreehoopjes toen de baasjes van bed af kwamen.
• Van een aantal meubels een hapje hebben genomen, zodat de baasjes een tijdje alle stoelen omhoog zetten en kleden over de tafel deden als ze er niet waren. Nou ja, toen vonden we er niks meer aan en hebben nooit meer gezondigd.
• Mensen verleiden tot het geven van aaitjes en uitspraken als: "wat zijn ze mooi wit" of "wat een prachtige honden".
• Spelen met andere hondenvriendjes, waarbij Yger en Owen (de Flatcoated retrievers), Daisy (de Shi-tzu), Femke (de Weimaraner) het leukste zijn om mee te spelen en natuurlijk niet te vergeten Centha (de Tervuerense herder).
• Mee geweest naar de sledehondenwedstrijden in Diever, waar we ook nog een fijne wandeling door het bos hebben gemaakt.
• Meegedaan aan de clubdag van de KC Friesland.
• Enz. enz.

In het volgende vervolgverhaal beleef ik opnieuw een minder mooie periode uit mijn puppytijd. Als u wilt weten, waarom ik opnieuw naar de dierenkliniek moest klik dan op de hyperlink "Wordt vervolgd"!